(1 Kor 11,23b-25)

A to, że ta ofiara trwa poza czasem, trwa wiecznie, wiemy z Apokalipsy Świętego Jana. On właśnie w swej wizji Nieba widzi, że ofiara Jezusa nie skończyła się na Kalwarii, ale trwa wiecznie, a my tylko w czasie uczestnictwa we Mszy, łączymy się i jednoczymy z tą niebiańską liturgią. Nic dziwnego, że Jan miał swą wizję właśnie w „dzień Pański”, czyli w niedzielę. Wygnany, bez możliwości sprawowania mszy dla swego ludu otrzymał łaskę uczestniczenia w mszy, która trwa przez całą wieczność.

Zwolennicy takiego usytuowania ołtarza, jakie mamy teraz w większości kościołów podawali jako argument, że w bazylice św. Piotra w Rzymie, tej „matce” wszystkich kościołów kapłan zawsze był zwrócony twarzą w stronę wiernych. To prawda. Ale przyczyna tego była zupełnie inna, niż tworzenie z ołtarza czegoś na kształt domowego ogniska, przy którym się wszyscy gromadzimy.

Tradycyjnie kościoły zawsze były skierowane ołtarzem na wschód. Wschód symbolizował powstawanie nowego dnia, wzejście Słońca, symbolizował Boga. Mędrcy ujrzeli właśnie na wschodzie gwiazdę, która oznajmiła im przyjście Mesjasza i wskazała właściwe miejsce. Tak, jak Żydzi rozsiani po całym świecie, oraz ci w Izraelu modlą się skierowani w stronę Jeruzalem, a ci w Jerozolimie w stronę, gdzie była kiedyś Świątynia, jak muzułmanie zawsze modlą się skierowani w stronę Mekki, tak my, chrześcijanie modliliśmy się tradycyjnie zwróceni na wschód. W Krakowie na przykład doskonale to widać. Niemal wszystkie stare kościoły są zwrócone w „stronę Nowej Huty”.

Problem z bazyliką Świętego Piotra polegał na tym, że jej ołtarz jest nad grobem Świętego Piotra. Ostatnie wykopaliska archeologiczne potwierdziły zresztą tę tradycję. Ponieważ jednak jest to największy kościół na świecie, nie było po prostu miejsca, żeby zbudować go na zachód od miejsca pochówku pierwszego papieża. Zbudowano więc kościół z ołtarzem po stronie zachodniej, ale nie zmieniło to wcale faktu, że kapłan ofiarował mszę we wschodnią stronę. Dlatego to był on zwrócony twarzą do wiernych. Podczas ofiarowania i podniesienia jednak wszyscy wierni odwracali się w kierunku wschodnim i klęczeli tyłem do ołtarza. Ofiarę bowiem składamy Bogu, a Jego miejsce symbolizował Wschód.

Kościół Św. Tomasza z Akwinu w Lincoln jest zwrócony na wschód. Zauważyłem zresztą wiele innych rzeczy podnoszących mnie na duchu. Przede wszystkim jest piękny. Skromny i nowoczesny, ale urządzony ze smakiem. A piękno to Dobro, Miłość, to sam Bóg.



W samym kościele nikt nie gadał, nie puszczali muzyki przed mszą (co zawsze mi się bardziej kojarzy z kinem, niż ze świątynią), nikt nie musiał szukać Tabernakulum, bo było na samym środku. Każdy przechodzący przed nim przyklękał i każdy przyjmujący komunię przyklękał. Zwłaszcza ta rzeczywistość mnie urzekła, bo w większości kościołów w Stanach do komunii podchodzi się jak do baru szybkiej obsługi. Ilekroć ja przyklękam przed przyjęciem Jezusa, powoduję mały karambol osób za mną, ostro hamujących i wpadających na siebie.

Cóż, dziś nikt na nikogo nie wpadał. Chyba wszyscy po prostu wierzyli, że zaraz przyjmą samego Boga do swoich serc. Nikt się nie spieszył i nikt nie wylatywał zaraz po komunii na parking, żeby zdążyć odjechać zanim się zrobi korek do wyjazdy spod kościoła. A w samym kościele było sporo rodzin z małymi dziećmi. Sporo kobiet miało tradycyjne przykrycia głowy, koronkowe chustki. Mężatki, czy tez wdowy czarne, młode dziewczęta białe. Było uroczyście, podniośle i po Bożemu.

Dla mnie takie oznaki są bardzo optymistyczne. Ja wiem, że to są rodzynki. Pierwsze jaskółki. Że nie ma wiele takich miejsc w Ameryce, a zwłaszcza w zachodniej Europie. Ale od czegoś trzeba zacząć. Cieszę się, że ten zjazd w dół, rozwadnianie chrześcijaństwa się chyba skończył. Ludzie sami pragnął „trudnej wiary”. Jeżeli nasza wiara nie jest warta, aby za nią umrzeć, nie jest warta, aby dla niej żyć. I właśnie wśród młodych widać tę tęsknotę za takim właśnie tradycyjnym chrześcijaństwem. Nic dziwnego, że ta msza, na której byłem dzisiaj miała miejsce właśnie w kościele będącym tuż obok Uniwersytetu. Także chór, przepięknie śpiewający nam podczas tej mszy składał się właśnie z ludzi młodych, zapewne studentów pobliskiej szkoły.

Na koniec jeszcze jedno tylko spostrzeżenie. I to całkiem z innej beczki. Dzisiaj jest (a raczej była wczoraj, bo w Polsce już poniedziałek) dokładnie druga rocznica zamieszczenia pierwszego postu, pierwszej nowiny na tej stronie. To właśnie 18. grudnia 2003. roku napisałem: „Co za miły, choć męczący dzień. Witam na mojej stronce. Miała to być witryna którą sam robię, ale okazało się, że to nie takie proste. Całe szczęście, że nie brakuje życzliwych i mądrych duszyczek, które są gotowe pomóc. Dziękuję…” Minęły dwa lata. Znowu miałem miły, choć męczący dzień. Niewiele więcej umiem, jeżeli chodzi o tworzenie stronek i ciągle mi pomagają życzliwe dusze. Dziękuję. I dziękuję wszystkim odwiedzającym tę stronkę. Każdemu z tych 78 tysięcy, którzy tu trafili, czy to świadomie, czy tez zupełnie przypadkowo.

Pamiętam o każdym z Was w swych modlitwach i zapewniam Was, że nie ma przypadków. Wpadajcie jak najczęściej, zaglądajcie do archiwum, korzystajcie z istniejących tu linków. Jak ktoś mieszka, jak ja, poza Polską, zapraszam do używania linków do rozgłośni radiowych. Teraz można słucha doskonałego Radia Józef, można posłuchać codziennej audycji Radia Watykańskiego i wielu innych wartościowych rozgłośni. Dziękuję jeszcze raz wszystkim. Bóg zapłać!”

Już się nie mogę doczekać Świąt. Ostatnie tygodnie to podróż dookoła Stanów. Dwukrotnie. Może dobrze. Zleci szybciej i nie muszę wąchać tych smakowitych zapachów, jakich już pełno w domu. Adwent powinien być właśnie takim okresem czekania, ale także okresem przygotowywania się na przyjście Mesjasza.

Żadna (mam nadzieję) gospodyni nie wstaje rano w Wigilię Bożego Narodzenia i nie idzie do lodówki sprawdzić, co tam jest, co by się nadawało na wigilijną wieczerzę. Wtedy jest jakby trochę późno. Przygotowania do Wigilii zazwyczaj trwają wiele dni. Ja mojego karpia wiozę już 5 tysięcy kilometrów, a do domu mam jeszcze niemal drugie tyle. Ćwierć obwodu równika. To się nazywa planowanie!

Z kolei wiem, że w domu już także po niektórych zakupach. Śledzie wymagają dłuższego przygotowania, uszka i pierożki można zamrozić, a więc przyrządzić na wiele dni wcześniej, a w sklepie „U Ruska” nie zawsze wszystko jest. Dobrze więc zaplanować zakupy wcześniej, żeby, w razie gdyby czegoś brakowało, był czas na ponowne zakupy.

Sklep tak naprawdę nie nazywa się „U Ruska”, tylko „A&A International Food”, ale jak to mówić, że się kupiło smaczny baleron i kabanos i wędzoną szynkę i śledzie i krakowską w „ej end ej internaszynal fud”? A „U Ruska” brzmi zupełnie inaczej. Ciepło i rodzinnie. Chwała naszym braciom ze wschodu, że sprowadzają nam do Charlotte nasze polskie przysmaki. Bez nich musielibyśmy chyba jeździć na zakupy do Nowego Jorku, a to jest tysiąc kilometrów. Trochę daleko.

Ale ponieważ do Wigilii tak się przygotowujemy, do samej wieczerzy, posiłku, to tym bardziej powinniśmy się przygotować do samego Święta Bożego Narodzenia. Został jeszcze tydzień do Świąt i jeszcze jest czas. Na wyciszenie się, na post, na odwiedziny kaplicy z Najświętszym Sakramentem, zamiast kolejnego sklepu. Te cztery tygodnie Adwentu symbolizują cztery tysiące lat oczekiwania na Mesjasza. Powiedzmy Mu, jak bardzo i my na Niego czekamy.

Święta bez prezentów mogą istnieć. Pewno, że przyjemnie jest obdarowywać i być obdarowywanym. Taki dzień, jak narodziny naszego Zbawiciela są ku temu doskonałą okazją. Ale nie ustawiajmy wozu przed koniem. To nie prezenty, nie zakupy są najważniejsze. To On, nowonarodzony Jezus, jest tutaj ważny. Nie traćmy nigdy tego z naszych oczu.

A ja nie mogę się doczekać. Troszkę poszczę w ten Adwent i stąd pewnie te uwagi o tych wszystkich wędlinach i karpiu i innych przysmakach. Czekam na wieczerzę wigilijną z utęsknieniem i wiem, że wszystko mi będzie smakować. Ale ta tęsknota za wspaniałymi, tradycyjnymi potrawami jest tylko cieniem, przedsmakiem tęsknoty za Mesjaszem. Ten post ma mi tylko uświadomić, jak musieli tęsknić Izraelici za Mesjaszem.

My już wiemy, że On przyszedł i za tydzień będziemy tylko wspominać coś, co wydarzyło się przed dwoma tysiącami lat. Oni czekali z utęsknieniem na coś, co miało się dopiero wydarzyć. Ale my także ciągle czekamy na powtórne Jego przyjście. I będzie to przyjście zupełnie niepodobne do tego, jakie było w Palestynie dwadzieścia wieków temu.

Wielu Żydów nie uznało w Jezusie oczekiwanego Mesjasza, bo oni czekali na potężnego wodza. Na przywódcę militarnego, który wyzwoli Jerozolimę spod panowania Rzymian. Nie spodziewali się, że Mesjasz narodzi się w ubogiej szopie, będzie żył z pracy swych rąk i umrze najpodlejszą śmiercią, jaką umieli zadawać Rzymianie. Śmiercią, od której obywatele rzymscy byli wolni, bo była tak upokarzająca, że przeznaczona była tylko dla członków podbitych narodów.

Ponowne przyjście Jezusa będzie jednak zupełnie inne. Właśnie takie, na jakie czekali Żydzi. Potężne i tryumfujące. Przybędzie on w swej pełnej chwale i glorii. Nikt nie będzie Go już wyśmiewał, drwił sobie z Niego, pluł na Niego i próbował Go zabić. Sprawiedliwość zatryumfuje. Ale żeby ta sprawiedliwość nie zatryumfowała naszym kosztem, uznajmy w maleńkim dzieciątku, którego narodziny za tydzień będziemy świętować tego potężnego Pana, który ponownie przyjdzie do nas w ostatnich dniach.

Tylko, że On nie mieszka w hipermarkecie, ani w mallu. Nie w centrum handlowym, nie w Wal-Marcie i nawet nie w Powszechnym Domu Towarowym. On czeka na każdego z nas w tej cichej, ciemnej kapliczce w naszym kościele, ukryty pod postacią zwykłego kawałka chleba. Wpadnijmy do Niego między jednym sklepem, a drugim. Dajmy Mu na chwilkę siebie. To będzie wspaniały świąteczny prezent.

Ja siedzę teraz gdzieś w Newadzie i to nie w Las Vegas, czy Reno, ale w środku zamarzniętej i zaśnieżonej pustyni. Przez Reno przejechałem kilka godzin temu, jutro Salt Lake City. Stolica Mormonów. W niedzielę będę w Nebrasce, w poniedziałek wieczór w Chicago. We wtorek mam zabrać ładunek do Północnej Karoliny i w czwartek rano go, jak Bóg da, dostarczę. Stamtąd już tylko z 250 km do domku i w czwartek po południu powinienem być w domku.

Wkleję parę zdjęć z ostatniego tygodnia mojej podróży. Pięknie tu jest. Od wyjazdy z domu pierwszego grudnia byłem w Arizonie, na samej granicy z Kalifornią, wróciłem do Chicago, stamtąd do Memphis, gdzie kupiłem karpia, powrotem do południowej Kaliforni i z San Diego, przez San Francisco i ponownie Chicago wracam do domu. Jak tam dotrę za tydzień, będę miał na liczniku dodatkowe 20 tysięcy kilometrów. W 23 dni.

Ale to dobrze. Nadrobiłem trochę, teraz posiedzę w domku ze dwa tygodnie. To jest najcudowniejszy okres w roku. Polska msza będzie w Nowy Rok, zostanę na nią. A teraz ruszam w dalszą drogę. Jak mi się uda jeszcze zrobić jakieś interesujące zdjęcia, dołączę je później. Na razie będą te do Nevady włącznie. Pozdrawiam i proszę o modlitwę, żebym szczęśliwie i na czas wrócił na Święta do domu. A jak dotrę, złożę Wam wszystkim życzenia.

Wczoraj przysłał mi ktoś link do ciekawego filmu pokazującego kuluary kuchni politycznej w Polsce. Generalnie stronię od polityki, bo ona powoduje tylko to, że się niepotrzebnie zaczynam denerwować. Ponieważ jednak czekam teraz na rozładunek i nie mam nic innego do roboty, zobaczyłem ten film. Bardzo pouczająca historia.

Oczywiście nie dowiedziałem się niczego nowego. Albo raczej powiedziałbym, że słyszałem już, że się tak dzieje. Od lat słyszy się opinię o tym, że demokracja w Polsce jest sterowana z góry, że podział miejsc w parlamencie i stanowisk w rządzie jest ustalany przy zielonym stoliku itd., itp. Człowiek jednak nigdy do końca nie jest pewien ile jest w tym prawdy. Ci, którzy odnoszą porażkę w wyborach zawsze starają się znaleźć jakieś usprawiedliwienie dla tej przegranej. Dużo łatwiej jest oskarżyć prasę, układy polityczne, historię itd., niż własną nieudolność. Z drugiej jednak strony ktoś, kto ma dostęp do prasy, do radia i telewizji, może manipulować faktami. Wystarczy przecież jedne przemilczeć a inne uwypuklić i nieproporcjonalnie nagłośnić.

Dlatego tak dobrze mi się pisze o Królestwie Bożym. Tam wszystko jest proste. Dobro jest dobrem, a zło złem. Będąc wiernym Kościołowi nie można zbłądzić i wpaść w pułapkę zastawioną przez szatana. W polityce niestety tak nie jest.

Będę więc w pewnym sensie niekonsekwentny i zamieszczę link do filmu Jacka Kurskiego „NOCNA ZMIANA”. Warto go zobaczyć, bo pokazuje w jaki sposób politycy nami manipulują. Ale ma ten film także optymistyczny wydźwięk. Wynika z niego, że ich siła jest jednak ograniczona. Pewne mechanizmy demokratyczne są teraz realną rzeczywistością i tylko od głosujących, od nas, zależy jak wpływowe będą „pewne siły” w parlamencie i rządzie. Jak nie oddamy na nich głosów, nie będą mogli już nikim manipulować. Wystarczy spojrzeć na listę nieobecnych po ostatnich wyborach.

Film ten chyba także tłumaczy, czemu tak naturalna, wydawałoby się, koalicja PiS-u i Platformy się nie zawiązała. Gospodarcze programy mogą mieć te partie zbliżone i podobne podejście do wielu innych spraw, ale mają zupełnie inne korzenie. Jeżeli film Kurskiego jest obiektywny i prawdziwy, to koalicja PiS-Platworma byłaby w pewnym sensie zaprzeczeniem tego, o co bracia Kaczyńscy walczyli od lat.

Nie wiem, jak wiele osób widziało ten film przed wyborami. Nie wiem, czy miał on wpływ na wynik wyborów. Ja nie śledzę dokładnie polskiej sceny politycznej, choć zawsze mnie bolało, że tacy ludzie jak członkowie SLD, jak Kwaśniewski są u władzy i cieszą się poparciem społeczeństwa, a tacy, jak Korwin-Mikke i Olszewski są marginesem na scenie politycznej i są uważani za „ekstremy” i za dziwaków i Don Kichotów walczących z wiatrakami. Film ten jednak nie mówi o SLD, czy innych sierotach po PZPRze, ale o osobach, które były w pewnym okresie życia moimi bohaterami. Dlatego, być może, czasem tak trudno uwierzyć w pewne fakty. Inaczej jednak się podchodzi do nich, gdy się je zobaczy na własne oczy.

To tyle mojego wprowadzenia, więcej wyjaśni sam film. Chciałoby się powiedzieć za tekstem pewnego kabaretu „rozpasana demokracja w natarciu”. Trochę ponad godzina oglądania, ale myślę, że warto. Choćby po to, żeby się trochę dokształcić i przestać być tak naiwnym. Przypominam tylko, że manipulować może każdy. Nie ma czegoś takiego jak „obiektywna historia”. Producent godzinnego filmu pokazującego okres kilku miesięcy musi dokonywać subiektywnych wyborów. Ale nie jest to wcale wadą, to po prosty stwierdzenie faktu. Ja osobiście się sporo z tego filmu nauczyłem.

Nie twierdzę też wcale, że program gospodarczy tej, czy innej partii jest lepszy, czy gorszy. To nie o gospodarkę tu chodzi, ale o jakąś elementarną uczciwość. Uważam, że jeżeli ktoś kolaborował z rządem, czy państwem, czy ustrojem, który poniżał jego rodaków, jeżeli ktoś pluł swym braciom w twarz przez lata, dla korzyści majątkowych i różnych przywilejów, powinien przynajmniej mieć na tyle dużo cywilnej odwagi, żeby się po cichu wycofać. I być wdzięcznym, że nie musi za te upokarzania innych odpowiadać przed sądem.

I jeszcze jedna uwaga. Nie oceniam tu żadnej indywidualnej osoby. Nie mam do tego prawa. Nie znam wszystkich okoliczności historycznych, nie wiem, jaka presja była na nich wywierana, nie wiem, jak ja bym postąpił w ich sytuacji. Wiem jedno. Jeżeli rzeczywiście ktoś, z takich, czy innych względów współpracował ze służbami bezpieczeństwa PRL-u, powinien mieć cywilną odwagę przyznania się do tego i powinien wycofać się z polityki. Atakowanie ludzi, którzy się nigdy nie ugięli tylko dlatego, żeby uratować swój kawałek żłobu jest, moim zdaniem, obrzydliwe.

Zapraszam do oglądania, wystarczy kliknąć na poniższy link:

Trochę ponad siedem tygodni temu kupiliśmy nową ciężarówkę. Stara miała poważny problem, rozleciała się w niej skrzynia biegów. Naprawa wyniosłaby więcej, niż mógłbym sobie w tej chwili pozwolić, zdecydowałem więc, że po prostu zamienię tę zepsutą na nową. Sprzedawca, dealer ciężarówek Volvo w Charlotte będzie ją mógł naprawić w swoim warsztacie dużo taniej i oboje będziemy zadowoleni.

W nowej ciężarówce zalecana jest wymiana oleju co 25 tysięcy mil, czyli co 40 tysięcy kilometrów. Właśnie wymieniłem parę dni temu olej i uświadomiłem sobie, że ten okres od jednej wymiany oleju do drugiej to tyle, ile wynosi obwód kuli ziemskiej. Długość równika. Objechałem świat dookoła w siedem tygodni.

Tutaj w ogóle się sporo jeździ. Drogi są dobre, 90% przebiegu przypada na autostrady. Gdy zamieniam czteroletnie auto na nowe, zazwyczaj ma ono około miliona kilometrów przebiegu. Ostatnio jednak jakbym jeździł nawet trochę więcej. Widać to nawet po tej stronce, gdzie z braku czasu nowe teksty nie zjawiają się czasem przez parę tygodni.



Oczywiście jest sporo tekstów archiwalnych i zapraszam do ich przeczytania. Jednak nie wszystkich takie zalecenie satysfakcjonuje. Moja ukochana teściowa dawno wszystkie stare teksty poznała i dopytuje się ciągle o nowe. Mnie tematów i pomysłów na nie nie brakuje i chętnie bym coś nowego napisał. Brakuje mi tylko czasu.

40 tysięcy kilometrów w niecałe siedem tygodni. Do tego parę dni, prawie tydzień, stałem na bazie wojskowej z wodą dla ofiar huraganu. Zakładając więc, że średnio przejeżdżam 6 dni z każdego tygodnia wychodzi, że w te dni, w które jadę, przejeżdżam każdego z nich ponad tysiąc kilometrów. Wiedząc, że czasem muszę także się załadować i rozładować, zatankować i zrobić codzienną obsługę samochodu, to sami widzicie, że czasem doba jest zbyt krótka, żeby to wszystko zdążyć zrobić.



Dlatego proszę moich stałych czytelników o wyrozumiałość. Ja przede wszystkim jestem kierowcą. To ta praca pozwala nam na kupno chleba i zapewnienie dachu nad głową. Pisanie na tej stronce, aczkolwiek przyjemne, nie daje mi nic, poza satysfakcją. Nie ma tu żadnych reklam i nie ma żadnych dochodów. „Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie” (Mt 10,8b). Nie znaczy to wcale, że nie jest ona dla mnie ważna. Wprost przeciwnie. Ale przede wszystkim muszę pilnować pracy, a pisaniem mogę się zajmować tylko w wolnych chwilach.

W poprzednim felietonie poratowałem się cytatem. Skopiowałem to, co sam zamieściłem rok wcześniej. Wynikało to z faktu, że samo wydarzenie, „Godzina Łaski dla całego świata” było znowu aktualne i, moim zdaniem, ważne.

Nam, według amerykańskiego prawa, wolno jechać 11 godzin, po czym musimy zrobić 10 godzin przerwy. Po przerwie ponownie możemy jechać 11, aż wyczerpiemy limit 70 godzin na 8 dni. Wtedy, żeby móc zacząć od nowa, musimy zrobić przerwę 34-godzinną. Ja właśnie teraz mam taką przerwę.

Jestem w West Memphis, Arkansas. To małe miasteczko na zachód od tego słynnego Memphis w stanie Tennessee, ale z drugiej strony rzeki Mississippi. Połowę swojej przerwy przespałem, nadrabiając zaległości z ostatnich dni, potem poszedłem na długi spacer. Tak najlepiej odmawia mi się różaniec, gdy nie mogę iść do kościoła i odmówić przed Jezusem ukrytym w Najświętszym Sakramencie. Chciałem też zobaczyć, gdzie jest kościół, ale tu trochę się przeliczyłem. Po godzinie spaceru ciągle byłem od niego jakieś 3 kilometry. Jutro podjadę po prostu ciężarówką.

Po drodze zobaczyłem sklep ze świeżymi rybami. West Memphis to bardzo biedne miasteczko, ludność przeważnie murzyńska, a ryby słodkowodne są relatywnie tanie. Sklep więc był pełen ludzi, robiących zakupy. Wszedłem i ja do niego.



Ponieważ ja teraz nie jeżdżę już między Nowym Jorkiem a Chicago, martwiłem się skąd wziąć karpia na wigilijną wieczerzę. Karp nie jest tu popularną rybą i jest uznawany za „chwast”. Spotyka się go w jeziorach, ale niewiele osób go łowi. W miastach o dużej koncentracji Polonii sklepy sprzedają go przed świętami, ale poza polonijnymi ośrodkami trudno na niego trafić. Zapytałem jednak i okazało się, że dobrze zrobiłem.

Był. Jeden rodzynek pośród dziesiątek innych ryb. Prawie trzy kilo karpia. Kupiłem jeszcze drugą rybę, z wyglądu i (podobno) smaku bardzo podobną, a którą zwą tu „buffalo”, rybki mi wyczyścili i usunęli kręgosłupy i większe ości i obie powędrowały do zamrażalnika w lodówce mojej ciężarówki. Zanim trafią do Charlotte objadą jeszcze ze mną do Kalifornii.

A dla mnie jest to jeszcze jeden przykład na to, żeby zaufać Bogu we wszystkim, nawet w najmniejszych rzeczach, a nie martwić się niepotrzebnie na zapas. Skoro jest tradycja postnych wigilijnych posiłków i skoro tradycyjnie karp jest jednym z dań na tej wieczerzy, to najlepiej wziąć różaniec do ręki i iść na spacer. Jak tradycja ta jest mila Bogu, to postawi na naszej drodze sklep z jednym karpiem wśród tysięcy ryb, abyśmy mogli tę tradycję podtrzymać.

Wiem, że niektórzy się postukali teraz po głowach z komentarzem, że temu hiobowi z Ameryki się coś poprzestawiało pod sufitem. Wiem, że to, co powiedziałem w poprzednim akapicie wygląda dla niektórych na opinię tępego i zaślepionego fundamentalisty. Ale uwierzcie mi, jest ona prawdziwa. Bóg naprawdę robi nam takie prezenty. Każdego dnia. My tylko ich najczęściej niezauważany.

Jedno, musimy pamiętać, jest tylko ważne. To Bóg nam daje to, co On uważa za stosowne. To Jego woli musimy się poddać. Nie można Boga mylić ze złotą rybką (skoro temat o rybach), ani z dobrą wróżką, spełniającymi każde nasze życzenia. Ja nie powiedziałem Bogu: „Słuchaj, Panie! Ja odmówię różaniec, a Ty mi skombinuj karpia, dobra? Umowa stoi?” Ja po prostu przemogłem wrodzone lenistwo i mimo, że na polu zimno i West Memphis nie należy do miejsc zbytnio atrakcyjnych, postanowiłem, że tak, jak obiecałem przed laty Bogu przez Maryję, tak i dziś odmówię różaniec. A odmawiając go będę powtarzał: „…Bądź wola Twoja…”. A Jego wola widocznie była taka, że i w tym roku będziemy jedli karpia na wigilię. Zaufajmy mu więc we wszystkim i róbmy swoje. A On już nam da dokładnie to, co jest dla nas najlepsze. Nawet, jak czasem myślimy, że potrzebujemy czegoś zupełnie innego.

Ojciec Mitch Pacwa, o którym nie raz już tu pisałem, porównał kiedyś to spełnianie naszych życzeń przez Boga do swego doświadczenia z dzieciństwa. Całe życie chciał mieć konia. Choćby kucyka. Problem tylko polegał na tym, że mieszkał on w Chicago i do tego w domu na kołach, w przyczepie. Nie jest to przyczepa kempingowa, ani nawet wóz Drzymały. Są to domy o typowych wymiarach 4,2m na 21 metrów, czasem nawet większe i czasem podwójnej szerokości. Mogą mieć więc do 160 m kwadratowych powierzchni, choć przypuszczam, że jak ojciec Pacwa był młody, te domki były mniejsze. Ustawia się je jednak w specjalnych „trailer parks” tworząc miasteczka podobne do kampingów. Są one podłączone do prądu, wody i kanalizacji, ale konia naprawdę nie ma gdzie w nich trzymać.

Mały Miecio Pacwa jednak nie rozumiał tego i miał całe lata żal do rodziców, że mu tego konia nie kupili. My właśnie czasem tak traktujemy Boga. Koniecznie chcemy konia, nie widząc, że mieszkamy w małym domu na kółkach.

Przyjmujmy więc wszystko to, co Bóg nam daje, bo On wie najlepiej, co nam jest potrzebne i co nam da korzyść. A czasem dostaniemy także i to, czego sami pragniemy. Jak ja mojego karpia na wigilię. Może nie jest to rzecz wielka, ale jak ktoś się nie umie cieszyć z małych rzeczy, to z dużych też się nie będzie umiał. Ja w każdym razie jestem dziś człowiekiem szczęśliwym.

Przy okazji, nawiązując do tego, że nie mam dużo czasu na pisanie, chciałem zareklamować inną stronkę. Jest ona relatywnie nowa i jej autor zaprosił mnie do współpracy. Ma ona polegać na tym, że jeżeli spodoba mu się któryś z moich tekstów, skopiuje je i zamieści u siebie. Taka współpraca i mnie pasuje, bo nie angażuje mnie zupełnie, a pozwala dotrzeć mojej pisaninie do szerszego grona osób. Strona ta nazywa się www.theologos.pl . Podobną współpracę nawiązała ze mną autorka strony www.angelus.pl i na nią także zapraszam.

Na koniec jeszcze jedna uwaga. Linki, które zamieszczam u góry strony www.polon.us są od czasu do czasu modyfikowane. Niektóre z nich znikają, jak linki do strony ojca Barnaby, strony Mateusza, Arkitów czy Eliasza. Jednak w Menu po lewej są do nich linki. Można na nie kliknąć i tak się dostać na te wartościowe stronki. A ja muszę ograniczać ilość informacji u góry i stad te „przeprowadzki”.

Chciałbym też zwrócić uwagę na dwa nowe linki właśnie tam zamieszczone. Jeden to TU ES PETRUS , oratorium Zbigniewa Książka i Piotra Rubika w formie audio do posłuchania przy pomocy komputerowego łącza, drugi to Gabriela Bossis „ON i ja”. dzienniczek francuskiej mistyczki. Jeżeli ktoś lubi tego typu literaturę, polecam. Nie są to chyba jeszcze słowa zatwierdzone przez Kościół, więc trzeba zachować ostrożność, ale też nie spotkałem się z żadną negatywną opinią. Może więc warto raczej rozpropagować Gabrielę Bossis, a nie Marię Valtortę czy Vassulę Ryden, których słowa są potępione przez Kościół. Gdyby jednak ktoś zauważył coś niezgodnego z nauczaniem Kościoła w jej słowach, zwróćcie na to moją uwagę.

Rozpisałem się, jak zwykle. Miało być o ciężarówce, która objechała świat, a było o rybie, woli Boga i zmianach na stronce. Cóż, najczęściej właśnie tak to wychodzi. Piszę zupełnie o czym innym, niż planowałem. Zobaczymy, czy mi się uda z następnym felietonem. Planuję go napisać o encyklice papieża Piusa XI ”Casti Connubi” Za parę tygodni mija 75. rocznica jej ogłoszenia. Jest to zupełnie nieznana szerzej encyklika, a moim zdaniem jedna z ważniejszych, jakie dal nam XX wiek. Może jak dojadę do Kalifornii, będę miał czas na napisanie o niej, ale nie wiem, jaka tu będzie wola Boga. Zobaczymy. W międzyczasie zapraszam każdego, aby ją przeczytał. Można ją znaleźć TUTAJ.

8/12/2005 Godzina Łaski dla całego świata

Matka Boża, objawiając się pielęgniarce Pierinie Gilli. we Włoszech, w Montichiari, w święto Niepokalanego Poczęcia, 8 grudnia 1947 r. powiedziała:

"Życzę sobie, aby mnie czczono jako Maryję Róże Mistyczną, Matkę Kościoła".
"Życzę sobie, aby każdego roku w dniu 8 grudnia, w południe miała miejsce Godzina Łaski dla całego świata".
"Dzięki modlitwie zanoszonej w tej godzinie ześlę niezliczone łaski dla duszy i ciała. Będą liczne nawrócenia".
"Pan Mój, Boski Syn Jezus okaże wielkie miłosierdzie jeżeli dobrzy ludzie będą się modlić za swych grzesznych braci".
"Ci, którzy nie mogą przyjść do Kościoła, niech modlą się w domu".
"Jest moim życzeniem, aby ta Godzina Łaski była praktykowana na całym świecie".
"Wkrótce ludzie poznają wielkość tej Godziny Łaski".

Więcej na temat tych objawień można przeczytać TUTAJ

2/12/2005 Polska Msza w Charlotte

Pani Ela Spytkowska zawiadomiła mnie, że będziemy mieli w Charlotte polską mszę. Odbędzie się ona w kościele św. Mateusza , w sam Nowy Rok, 1 stycznia. o 3:30 po południu. Spowiedź po polsku rozpocznie się o 14:00.

Gdyby ktoś posiadał informacje o polskojęzycznej mszy w dniu Bożego Narodzenia w Raleigh, Greensboro, Greenville, czy innym pobliskim mieście, proszę o powiadomienie mnie. Zamieszczę informację i jestem pewien, że wiele osób chętnie pojechałoby dwie lub trzy godziny, żeby w ten szczególny dzień wielbić Boga w naszym ojczystym języku.

Także gdyby ktoś słyszał o przyjeździe kapłana mówiącego po polsku w te okolice na święta, proszę o kontakt ze mną, albo z panią Elą. Może udałoby się zorganizować dodatkową mszę w okolicach Bożego Narodzenia.

Telefon do pani Eli to 704-948-1678, do nas 704-814-9181. Dziękuję i zapraszam wszystkich z Charlotte i okolic na tę uroczystość. Proszę też o zawiadomienie innych rodaków. Wiele starszych osób i tych w średnim wieku nie korzysta z Internetu. Ich trzeba zawiadomić telefonicznie. Wiele numerów jest w książce telefonicznej na stronie www.charlotte.alleluja.pl . Tam też więcej szczegółów o planowanej kawie i ciastkach. Zapraszam.

2/12/2005 Adwent i (nowa) tradycja

Kilka dni temu rozpoczął się w Kościele nowy rok liturgiczny. Rozpoczął się okresem adwentowym. Tradycyjnie był to okres postu i wyrzeczeń w oczekiwaniu na przyjście Jezusa. Ta tradycja trochę zanika ostatnio, chyba z powodu wszechobecnej komercjalizacji w naszym życiu.

Gdy przyjechałem do Stanów 25 lat temu, nie byłem przyzwyczajony do takiego podejścia do okresu Adwentu i Świąt. Tradycyjnie w naszym domu choinkę ubierało się w wigilię Bożego Narodzenia. Do tego czasu ani się nie śpiewało kolęd, ani nie żyło się okresem świątecznym. Święta zaczynały się właśnie wieczerzą wigilijną i uroczystą pasterką o północy z 24 na 25. grudnia.

Chcąc tę tradycję podtrzymać w nowej ojczyźnie ignorowaliśmy te wszystkie wszechobecne przejawy nachalnej reklamy produktów związanych ze świętami i dopiero w wigilię rano poszliśmy kupić choinkę, stojak, lampki, bańki i inne akcesoria. Niestety czekało nas spore rozczarowanie. Stoiska sklepowe z akcesoriami świątecznymi były już zlikwidowane. Żadnych lampek, baniek i aniołków nie można już było kupić. Trochę lepiej nam się powiodło z choinką, bo co prawda uliczni sprzedawcy także już zawiesili działalność, ale te choinki, które nie były sprzedane, każdy mógł sobie po prostu zabrać. Były one już tylko śmieciami.

W drugi dzień świąt, który tutaj nie jest w ogóle nawet dniem wolnym od pracy, przed wieloma domami są już wystawione rozebrane choinki. Skoro stały w domach już od Święta Dziękczynienia, to i tak cud, że nie obleciały im wszystkie igły w Adwencie. Nasza choinka stojąca w oknie i mrugająca lampkami do :święta Trzech Króli wygląda co roku niemal jak wyrzut sumienia. Nie przejmuję się tym jednak wcale. Ja, cała nasza rodzina, okres świąteczny obchodzimy od, nie do Bożego Narodzenia.

Skłamałbym jednak, gdybym powiedział, że ta codzienna rzeczywistość nie miała na nas żadnego wpływu. Choinkę ubieramy teraz w połowie Adwentu i w tym samym czasie dekorujemy dom kolorowymi lampkami. W końcu Adwent to okres oczekiwania na Boże Narodzenie. Nie ma wielkiej tragedii, jak lampki koło domu rozbłysną wcześniej i jak choinka stanie parę tygodni przed wigilią. Nie to w sumie jest istotne. Te zwyczaje i tak są zmienne, inaczej wyglądały sto lat temu i inaczej będą wyglądać za sto lat. Istotne jest zupełnie co innego.

Adwent, jako okres oczekiwania powinien być właśnie tym, czekaniem. Samo łacińskie słowo „adventus” znaczy „przyjście”, „nadejście”. Powinien być okresem wyczekiwania na coś wspaniałego. Dzień Bożego Narodzenia powinno być dniem, na który się czekało z utęsknieniem, na który człowiek nie mógł się doczekać. Tymczasem największym problemem z przesyceniem symbolami bożonarodzeniowymi w okresie Adwentu jest to, że gdy wreszcie święta nadejdą, wszyscy mamy ich już dosyć.

Gdy słuchamy kolęd przez cały Adwent, w radiu i w każdym sklepie, gdy w każdym domu towarowym pełno świątecznych dekoracji i grubasów ze sztucznymi brodami w strojach krasnoludków udających świętego Mikołaja, to nic dziwnego, że się wywala choinkę wieczorem 25. grudnia. Ile w końcu można świętować. Nam jednak, wydaje mi się, udało się oddzielić te dwa okresy. Co więcej, w naszym domu wszyscy z utęsknieniem czekamy na same Święta, wigilię i Boże Narodzenie. Jak? Przez nową tradycję, jaką mamy w naszej rodzinie.

Przed paru laty, zdegustowany faktem, że to handel, a nie Kościół decydują o okresach liturgicznych, postanowiliśmy, że sami zaczniemy inaczej w okresie Adwentu postępować. „Postanowiliśmy” to może trochę za dużo powiedziane. Prawdę mówiąc to ja postanowiłem, ku rozpaczy pozostałych członków rodziny. Dzieci miały do wyboru: Albo rezygnacja z oglądania telewizji, albo z jedzenia słodyczy. Tak długo wybierały, zmieniając zdanie co parę godzin, że się po prosty zdenerwowałem i sam za nie wybrałem. Wybrałem obie rzeczy. Nie będzie ani słodyczy, ani telewizora. Wyjdzie nam to na pewno na zdrowie.

W pierwszym roku było trochę płaczu i zgrzytania zębami, ale jakoś to przeżyliśmy. Dzieci z nudów zaczęły więcej czytać i lepiej się uczyć. Nasze sylwetki wyszczuplały. Same zalety. I okres adwentu był rzeczywiście okresem oczekiwania. Wszyscy odliczaliśmy dni dzielące nas od wigilii i od Świąt i z utęsknieniem na te Święta wyczekiwaliśmy. A jak wspaniale po tych postach i wyrzeczeniach wszystko nam w święta smakowało! I jaki był dobry program w telewizji, po czterech tygodniach wyłączonego odbiornika!.

W okresie Wielkiego Postu powtórzyliśmy ten sam eksperyment i tak powstała nowa tradycja w naszym domu. Teraz już nikt nie protestuje i nikt się nie dziwi. Już się rozumie „samo przez się”, że pewnych rzeczy w naszym domu nie robi się ani w Wielkim Poście ani w Adwencie. I myślę, że jest nam z tym dobrze. Poza innymi zaletami takiego zachowania, takie tradycje cementują rodziny. To jest coś, co robimy razem. Wszyscy. Nie ma wyjątków. Wszyscy pościmy, nikt nie ogląda telewizji. Komputery tylko służą do pracy. Nie ma czatów, nie ma gadu-gadu. Znowu przybędzie nam przeczytanych książek, znowu się poprawią oceny dzieci w szkole i znowu uda nam się pozbyć paru zbędnych kilogramów. I częściej po prostu znajdziemy czas na zwykłą rozmowę ze sobą.

Oczywiście w Polsce jest pewnie trochę inaczej. Bardziej tradycyjnie. Ja piszę o tutejszych, amerykańskich realiach. Ale obawiam się, że w związku z rozwojem wolnego rynku, w związku z wieloma promocjami i walką o każdego klienta taki rozwój wypadków jaki widzimy tutaj jest nie do uniknięcia także w Polsce. Przecież w handlu chodzi o zysk, a ten się bierze ze sprzedaży. Żeby jednak sprzedać, trzeba reklamować, trzeba tworzyć odpowiednią atmosferę, trzeba grać na uczuciach. Choinki, śnieg, kolędy tworzą odpowiednią atmosferę i właściciele sklepów na pewno wykorzystają to do końca.

Parę lat temu, właśnie na Adwent, napisałem tekst pod tytułem „Dlaczego pościmy?”. Myślę, że jest on nadal aktualny. Kościół prawosławny, ortodoksyjny zaczął w poprzednią niedzielę 40-dniowy okres postu. U nich Boże Narodzenie wypada niemal dwa tygodnie później niż w Kościele Rzymsko-katolickim, gdyż u nich obowiązuje niezreformowany, tradycyjny kalendarz. (To dlatego też rocznicę Rewolucji Październikowej zawsze obchodziliśmy w listopadzie. Ona wybuchła w czasach, gdy w Rosji obowiązywał oficjalnie ten sam kalendarz). Współcześnie bardziej spostrzegamy okres Adwentu jako okres radosnego oczekiwania, ale dawniej także tradycja Kościoła zachodniego była taka, że był to okres „małego postu”. Nawet kolor szat liturgicznych na to wskazuje. W czasach, gdy komercjalizacja w stylu amerykańskim zawitała już także do Polski, może warto sobie tę tradycję Kościoła przypomnieć.

A ja na koniec chciałbym tylko dodać, że jestem bardzo dumny z moich dzieci. Wiem, że im na pewno jest trudno wytrzymać te parę tygodni bez telewizji, gier komputerowych i słodyczy. Dumny też jestem z pozostałych członków rodziny. I cieszę się, że udało nam się wprowadzić taką nową tradycję w naszej rodzinie.

Jakby jeszcze jakoś udało się zmienić klimat… Charlotte leży na tej samej mniej-więcej szerokości geograficznej, co Teheran, Bagdad, Algier, Tunis czy Ateny. Bałwana udaje nam się ulepić średnio raz na trzy lata, gdyż to tak często nam sypnie jakiś „uczciwy” śnieg. Chyba, że zaczniemy jeszcze inną tradycję bożonarodzeniową… wyjazdy na plażę. Temperatura wody ciągle wynosi jeszcze koło 15 stopni, powietrze ma często koło 20, prawie jak w lipcu nad Bałtykiem. W 1982. roku, zaraz po naszym przyjeździe tutaj, w drugi dzień Świąt pływaliśmy w Atlantyku. I co prawda do najbliższej plaży tylko cztery godziny jazdy, ale z drugiej strony jadąc w przeciwnym kierunku już po dwóch godzinach jesteśmy w Appalachach. A tam i śnieg można znaleźć i atmosferę dużo bardziej świąteczną. Zostawmy więc chyba plażę w spokoju i może kiedyś zaczniemy wyjeżdżać na wigilijne wieczory w Appalachy. W tym roku natomiast, miejmy nadzieję, zjawi się jakiś mroźny wyż znad Kanady i przynajmniej trochę przypomni, jak to w Polsce szczypał mróz w policzki w tę najpiękniejszą ze wszystkich nocy.

Alleluja.pl        (c) Copyright by polonus 2002 A.D.