Odpowiadając wczoraj na wpisy do księgi gości, zostawiłem celowo wpis Kamila18, gdyż przypomniał mi on o pewnej sprawie. Mianowicie o moich nauczycielach. Kamila dziwi, „jak osoba bez wykształcenia teologicznego może dochodzić do tak głębokich wniosków” i sam udziela odpowiedzi: „...udział musi mieć w tym sam Bóg.” Mam nadzieję, że Kamil ma rację. Mam nadzieję, że to sam Bóg ingeruje w moje życie. Ale ja nie mam objawień, nie jestem wizjonerem ani mistykiem. Mam natomiast doskonałych nauczycieli i o nich chciałbym właśnie napisać.

W Stanach Zjednoczonych powstała w ostatnich 20 latach grupa wspaniałych teologów, apologetów i katolickich filozofów. Są bardzo aktywni w nauczaniu naszej wiary i mają doskonałą znajomość Biblii, Katechizmu Kościoła Katolickiego i wszystkiego tego, czego Kościół naucza. Mają też jeszcze inną wspólną cechę. 20 lat temu byli oni wszyscy protestantami.

Jest to zdumiewające, gdyż przejście takie, z protestantyzmu na katolicyzm jest nielogiczne. Jest kosztowne i bolesne. W Stanach katolicy są ciągle pod wieloma względami obywatelami drugiej kategorii. Są gorsi. Są potomkami Polaków, Włochów, Irlandczyków. A ostatnio coraz częściej Meksykanów. Rozumiecie… tych wszystkich brudnych, ciemnych i pijanych ludzi, co nawet nie potrafią poprawnie mówić po angielsku. Może z wyjątkiem Irlandczyków. Ale i oni mówią z tym śmiesznym akcentem.

Tymczasem grupa, o której mówię, to są prawdziwi „WASP”-owie. Pochodzą z rodzin w których od setek lat nie było katolików. Uogólniam tu, są wyjątki, ale w większości uważali oni Kościół Katolicki za kult, aktywnie nawracali oni katolików na „prawdziwe chrześcijaństwo”. WASP, nawiasem mówiąc to skrót od słów white anglo-saxon, protestant. Ta elitarna grupa etniczna w USA, prawdziwi Amerykanie.

Osobą która najbardziej się kojarzy z tą grupą konwertytów jest Scott Hahn. On też jest najbardziej odpowiedzialny za moją wiedzę. Większość mojej znajomości Biblii i nauki Kościoła pochodzi z jego nauczania. Mam wiele jego taśm, książek i wykładów. Jest on teraz profesorem na Franciszkańskim Katolickim Uniwersytecie w Steubenville w Ohio.

Jak to się stało, że stał się on katolikiem? I tylu innych? Wielu z tych „innych” pod wpływem świadectwa i nauki Hahna? Myślę, że najlepiej będzie, jak on sam o tym opowie, wywiad z nim jest na „apologetyce” w polskim języku. Są też fragmenty jego książki. Linki podam pod koniec tego felietonu. Chciałem tylko zwrócić uwagę na pewien fakt. Nauka Kościoła Katolickiego, w porównaniu z nauką odłamów protestanckich, jest trudna. Wymagająca. Nauka o zakazie stosowania środków antykoncepcyjnych. Obowiązek spowiedzi za pośrednictwem kapłana. Nakaz postów. Obowiązek uczestnictwa w coniedzielnej mszy. Wiele, wiele innych, których protestanci nie mają. Na dodatek Kościół uczy, że niewykonywanie tych poleceń i nauk może spowodować wieczne potępienie. Dochodzi jeszcze mało prestiżowy fakt bycia w USA katolikiem i w przypadku wielu z tych konwertytów utrata pracy, wyklęcie przez rodzinę i odejście przyjaciół. Scott Hahn, tak jak wielu innych, był pastorem. Nie mógł więc kontynuować swej pracy po przejściu na katolicyzm. Nie bardzo wiedział, co będzie robił, a miał już wtedy wielodzietną rodzinę.

Dlaczego więc to robią? Co ich motywuje? Nie da się tego inaczej wytłumaczyć niż uczciwością i miłością do Boga. Są to inteligentni ludzie, niezwykle oczytani, wykształceni i znający doskonale wiarę. Wszyscy oni, gdy doszli do wniosku, że Kościół Katolicki jest jednak tym Kościołem, który założył Jezus, zaufali Bogu i podjęli tę trudną decyzję. Bez względu na konsekwencje. Oczywiście wielu z nich znalazło inne prace, także nauczając wiary. Niektórzy utworzyli swe własne „apostolaty”, inni pracują na uczelniach, inni jeszcze znaleźli cywilne zajęcia. Ale bez względu na to, co robią teraz, dają oni świadectwo Prawdzie.

Zauważyłem jeszcze jedno ciekawe zjawisko. Wszyscy oni bardzo ciepło mówią o swych poprzednich kościołach. Są im wdzięczni za to, że w nich poznali Jezusa i poznali Biblię. Wielu rzeczy im brakuje w Kościele Katolickim, które były obecne w dawnym kościele, jak np. poczucie więzi, rodziny. Także nie każdy kapłan katolicki jest tak dobrym mówcą, jak przeciętny pastor w kościele baptystów. Cóż, kapłan jest… kapłanem, nawet jak nie potrafi mówić kazań. Może zawsze składać ofiarę. Pastor niepotrafiący nauczać jest nikim. Jakże różnią się oni od tych osób, które odeszły od prawdziwego Kościoła. Byli katolicy najczęściej nie mają ani jednego dobrego słowa na temat katolicyzmu. Dobrego i prawdziwego. Smutne.

Kim są więc ci ludzie? Podam kilka nazwisk. Zacząłem ten felieton od wpisu Kamila do księgi gości na temat argumentów na istnienie Boga. Moje rozważania na ten temat to wpływ nauk Petera Kreefta. To profesor filozofii w Boston College i, rzecz jasna, były protestant.. Same argumenty pochodzą też nie od niego, a przynajmniej nie wszystkie, ale od św. Augustyna i św. Tomasza. Także wiele jego materiału można znaleźć na apologetyce. Wystarczy KLIKNĄĆ TUTAJ i wpisać „kreeft” do wyszukiwarki. Powód dla którego ja zacząłem pisać te argumenty jest dwojaki. Po pierwsze w okresie, gdy zacząłem to robić, byłem zaangażowany w dyskusję na forum, dotyczącą istnienia Boga, a po drugie napisanie czegoś własnymi słowami pomaga mi w zrozumieniu pewnych rzeczy. Nie wszystkie argumenty są łatwe, przynajmniej dla mnie. Pisałem je więc także dla siebie. Oczywiście utknąłem na piątym i nie wiem, kiedy do nich powrócę, ale kiedyś na pewno się to stanie. Kamil, cierpliwości.

Innym znacząćym konwertytą jest Thomas Howard, pisarz, teolog i filolog, wykładowca literatury angielskiej na uniwersytecie i mój "pen pal". Wymieniamy od czasu do czasu z profesorem Howardem listy pocztą elektroniczną. Wywiad z nim w języku polskim można przeczytać klikając NA TEN LINK.

Samego Hahna można znaleźć tutaj: WYWIAD , ROZDZIAŁ V i ROZDZIAŁ VIII jego książki. Angielskojęzyczne programy audio są w osobnym linku, który jest na tej stronie. Angielskojęzyczne strony Hahna to CENTRUM ŚWIĘTEGO PAWŁA i SCOTTHAHN.com

Inne osoby odgrywające znaczącą rolę w mojej nauce to Tim Staples, dyrektor apologetyczny CATHOLIC RESOURCE CENTER , Karl Keating, założyciel i prezydent organizacji CATHOLIC ANSWERS , Jimi Akin, dyrektor apologetyczny tej organizacji, STEPHEN RAY , autor wielu książek, filmów i programów radiowych i telewizyjnych, Marcus Grodi, założyciel i dyrektor organizacji „COMING HOME NETWORK , Steve Wood, założyciel organizacji DADS.org dla chrześcijańskich ojców rodziny i wielu, wielu innych.

Kamil, jak widzisz więc, to nie są całkiem moje przemyślenia, albo, inaczej mówiąc, pomaga mi w nich wielu doskonałych nauczycieli. I tak właśnie widzę rolę swoją i tej stronki. Przekazywanie dalej tego, czego oni mnie nauczyli. A gdy ktoś pragnie dotrzeć do samego źródła, zapraszam do napisania do mnie. Chętnie podam więcej namiarów do doskonałych materiałów apologetycznych. Jedną z rzeczy, która od niedawna jest dostępna w necie, są przedruki z doskonałego periodyku apologetycznego, produkowanego przez Catholic Answers, „This Rock Magazine”. Egzemplarze tegoroczne są
TUTAJ i z tej stronki łatwo dotrzeć do egzemplarzy starszych. Prawdziwa uczta dla tych, których pasjonuje apologetyka i którzy znają angielski.

Parę dni temu usunąłem wpis do księgi gości. Zrobiłem to, bo głownie składał się z wulgaryzmów. Prawdę mówiąc nie powinienem się tym zajmować więcej, nie mam się z czego tłumaczyć. Jednak zarzuty, jakie udało mi się odszukać między jednym przekleństwem a drugim są tak częste w rozmowach z wrogami Kościoła, że postanowiłem się nimi zająć.

Anonim ten napisał (nie będzie to cytat, bo tego co on napisał nie da się dosłownie zacytować, ale oddam jego myśl): „Księża jeżdżą jakimiś BMW a biedacy grzebią w śmietnikach…”

Ilekroć słyszę taki zarzut, nasuwa mi się parę spostrzeżeń. Przede wszystkim nie wiem, gdzie są ci kapłani, co jeżdżą BMW. Na pewno się zdarzają, ale ja jakoś jeszcze nie spotkałem żadnego. Wiem, że jak się pojawia Maybach w Toruniu, to cała prasa krzyczy, że pewien kapłan ma najluksusowsze auto na świecie, ale, o ile wiem, okazało się to tylko plotką. Słyszałem też, że inny kapłan w Gdyni ma najnowsze Audi. Być może. I pewnie są obaj sobie winni, że jakoś nie są kojarzeni z świętym Franciszkiem. Ale wiem też, że jak się w Krakowie pojawia luksusowe auto, to nikomu nie przychodzi do głowy, że to samochód kardynała Macharskiego. I jak Arka Noego śpiewa, że „taki chudy może świętym być”, to akurat krakowski kardynał wszystkim do głowy przychodzi. Może dlatego, że Franciszek? Nie wiem. Ale myślę, że raczej dlatego, że świadczy on całym swoim życiem, jaki powinien być kapłan.

W Polsce jest kilkadziesiąt tysięcy księży. I, choć trudno w to niektórym uwierzyć, są oni ludźmi. Takimi jak my. Mimo, że znakomita większość z nich to cudowni, oddani i pobożni kapłani, zdarzają się wyjątki. Trudno, żeby było inaczej. Święcenia kapłańskie nie gwarantują bezgrzeszności. Jest im szczególnie trudno w dzisiejszych czasach, gdy wiele „świętości” przestało obowiązywać w codziennym życiu. Nie tylko nie dziwi nikogo zdrada małżeńska, ale wręcz facet zdradzający żonę jest podziwiany przez swych kolegów. Lub przynajmniej uważany za normalnego. Ten, który dotrzymuje wierności coraz częściej jest uważany za dziwaka i nieudacznika. Podobnie w innych dziedzinach życia. Lekarze z pensją poniżej średniej krajowej jeżdżą mercedesami, politycy opływają w bajkowe bogactwa, zwłaszcza ci, którzy mają możliwości cos załatwić, wg UE Polska jest najbardziej skorumpowanym krajem w Unii… I nikogo to nie szokuje, raczej wielu z nas przyjmuje taką rzeczywistość za „normalkę”.

Wszyscy wiedzą, że trzeba dać lekarzowi w łapę, żeby się leczyć, że urzędnik nic nie załatwi bez „załącznika”, a politycy nas oburzają, ale nie na tyle, żeby nie głosować na nich w następnych wyborach. Na tym tle fakt, że nieuczciwy ksiądz ciągle oburza jest chyba optymistycznym obrazkiem. Kapłani są ostatnią grupą w naszym społeczeństwie po których się spodziewamy ciągle uczciwości, dotrzymania ślubowań i po prostu świętości. Ale niech nas tak bardzo nie dziwi, że nie wszyscy spośród nich są święci. Oni wyrośli w naszych domach, w naszym społeczeństwie. Od nas się uczyli wartości i tolerancji dla łamania praw ludzkich i Bożych.

Nie chcę być tu źle zrozumiany. Ja ani nie bronię nieuczciwych i grzesznych księży, ani nie zgadzam się z tymi, którzy uważają, że taka jest ich większość. Jestem przekonany, że znakomita większość kapłanów to wspaniali i święci ludzie. Im bardziej święci, tym mniej o nich słyszymy. Ale: „Nieżywa mucha zepsuje naczynie wonnego olejku.” (Koh 10,1a). Jeden kapłan skandalicznie się zachowujący psuje opinię całemu Kościołowi i rzuca cień na wszystkich swoich braci.

Wydaje mi się, że sam Jezus przewidział, że tak będzie. Albo po prostu wynika to z naszej ludzkiej natury. Gdy spojrzymy na Jego apostołów, cóż widzimy? Już nawet nie mówię o Judaszu, wrócę do niego za moment. Ale inni? Szymon-Piotr zaparł się Jezusa pod przysięgą przed dziewką służebną, Jan z Jakubem wykłócali się o najwyższe miejsce przy Panu, Tomasz wątpił w zmartwychwstanie, Mateusz był celnikiem, urzędnikiem okupanta Żydów… niewiele wiemy o apostołach z Biblii, ale to, co wiemy, nie wygląda zbyt zachęcająco. Ale świętość Kościoła nie wynika ze świętości członków, tylko ze świętości Jezusa. „Jezus usłyszał to i rzekł do nich: Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników.” (Mr 2,17)

Gdybyśmy mniej krytykowali kapłanów, a więcej się za nich modlili, może inaczej by Kościół wyglądał. Oni naszych modlitw potrzebują. Nie jest im łatwo. Ich posługa jest bohaterska, ich poświęcenie się dla nas i dla Jezusa niezwykłe. To wielkie zobowiązanie i niezwykle trudne zadanie wytrwać w świętości całe życie, na dodatek pod nieustającym okiem krytyków. Ich rodziny liczą po parę setek, czy nawet tysięcy „dzieci” i wszyscy ich kontrolują… takie życie to wielki stres.

Innym aspektem jest to rzekome bogactwo Kościoła. Przede wszystkim jest to nieprawda. Najbardziej krytykują Kościół pod tym względem ci, którym najtrudniej cokolwiek złożyć w ofierze. A gdy potrzebują czegoś od Kościoła, na przykład pragną ochrzcić dziecko, czy wziąć ślub, oburzają się, że kapłan oczekuje ofiary pieniężnej. Dziwne, że te same osoby idąc do restauracji nie dziwią się, że po skończonym obiedzie dostają rachunek, czy, że mechanik samochodowy także żąda zapłaty. A równocześnie z jakiegoś niezrozumiałego powodu spodziewają się, że parafia przygotuje kościół, kwiaty, świeczki, organista, ksiądz i światła… wszystko za darmo. Inaczej proboszcz jest złodziejem i krwiopijcą.

Księża „cywilni” nie ślubują ubóstwa. Za swą posługę powinni być wynagradzani. Jeżdżenie samochodem nie jest grzechem i w dzisiejszych czasach jest koniecznością. Zwłaszcza w rozległych, wiejskich parafiach. Poza tym większość wiernych nie chce mieć biednego proboszcza. Wielu uważa to za wstyd. Wielu ludzi jest dumnych z tego, że ksiądz mieszka w ładnym domu, że ma ładny samochód, że się jakoś prezentuje. Ci, którzy mają powołanie do ubóstwa, najczęściej zostają ojcami zakonnymi. Nic złego nie ma w tym, że kapłan w parafii żyje na podobnym poziomie, jak jego parafianie.

Człowiek, gdy kogoś kocha, pragnie go obdarowywać. Nie ma znaczenia tu, czy jest to Bóg, rodzina, czy bliźni. Poglądy moje i mojej żony na sprawę pomocy bliźnim są bardzo podobne, ale ciągle sprawia jej przyjemność, gdy otrzyma ode mnie coś „świecącego”. Nie mówi mi: „Mogłeś to sprzedać i rozdać ubogim”. Bo można zrobić jedno i drugie. A sprzedanie jednego pierścionka żony nie nakarmi nawet jednej osoby przez dłuższy czas.

Całe dobra watykańskie, wszystkie dzieła sztuki, jakie Kościół zgromadził przez wieki, gdyby je sprzedano, pozwoliłyby na parotygodniowe zaopatrzenie żywności głodujących. Przy czym po kilku tygodniach głodujący zaczęliby głodować od nowa, a świat byłby ograbiony z cudownej spuścizny kulturalnej po naszych przodkach. Nie jest to żadne rozwiązanie. Głód na świecie nie panuje dlatego, że brak żywności, w końcu rządy wielu krajów wręcz płacą rolnikom za to, że oni trzymają ziemię odłogiem. Problemem jest dystrybucja, nieudolne i nieuczciwe rządy i ustroje. A gdy jakiś region świata nawiedzi klęska żywiołowa, to katolickie organizacje są wśród pierwszych, niosących pomoc. I jak kogoś „gryzie” samochód proboszcza, zawsze może dać coś na ubogich przez Caritas.

Jezus sam nam pokazał, jak podchodzić do tych spraw, w scenie z jawnogrzesznicą i faryzeuszem: „A oto kobieta, która prowadziła w mieście życie grzeszne, dowiedziawszy się, że jest gościem w domu faryzeusza, przyniosła flakonik alabastrowy olejku i stanąwszy z tyłu u nóg Jego, płacząc, zaczęła łzami oblewać Jego nogi i włosami swej głowy je wycierać. Potem całowała Jego stopy i namaszczała je olejkiem. Widząc to faryzeusz, który Go zaprosił, mówił sam do siebie: Gdyby On był prorokiem, wiedziałby, co za jedna i jaka jest ta kobieta, która się Go dotyka, że jest grzesznicą. Na to Jezus rzekł do niego: Szymonie, mam ci coś powiedzieć.[…]Odpuszczone są jej liczne grzechy, ponieważ bardzo umiłowała. A ten, komu mało się odpuszcza, mało miłuje. Do niej zaś rzekł: Twoje grzechy są odpuszczone. Na to współbiesiadnicy zaczęli mówić sami do siebie: Któż On jest, że nawet grzechy odpuszcza? On zaś rzekł do kobiety: Twoja wiara cię ocaliła, idź w pokoju! (Lk 7)

Jezus wręcz uczy nas tu, że okazywanie mu miłości, przez użycie olejku, który jest bardzo drogi, było wyrazem wiary, która doprowadziła do odpuszczenia grzechów i do zbawienia tej kobiety. Nie wyklucza to faktu, że zbawcza jest też pomoc bliźnim, Jezus i tego uczy wyraźnie w innych miejscach, jak choćby w scenie ukazującej nam sąd ostateczny, (Byłem głodny, a nie daliście mi jeść… Mt 25), ale jedno nie wyklucza drugiego. Możemy okazywać miłość naszemu Bogu przez pomoc bliźnim i przez ofiary dla Jego Kościoła.

W innej scenie święty Jan opisuje ucztę w domu Łazarza: Jn 12,3-8: „Maria zaś wzięła funt szlachetnego i drogocennego olejku nardowego i namaściła Jezusowi nogi, a włosami swymi je otarła. A dom napełnił się wonią olejku. Na to rzekł Judasz Iskariota, jeden z uczniów Jego, ten, który miał Go wydać: Czemu to nie sprzedano tego olejku za trzysta denarów i nie rozdano ich ubogim? Powiedział zaś to nie dlatego, jakoby dbał o biednych, ale ponieważ był złodziejem, i mając trzos wykradał to, co składano. Na to Jezus powiedział: Zostaw ją! Przechowała to, aby /Mnie namaścić/ na dzień mojego pogrzebu. Bo ubogich zawsze macie u siebie, ale Mnie nie zawsze macie.”

Ile razy słyszę krytykę pod adresem księży i wiernych, dających tym księżom te miliony, przypomina mi się ten werset. Jest on zdumiewająco prawdziwy. „Powiedział to nie dlatego, że dbał o biednych, ale ponieważ był złodziejem”. Myślę, że każdy powinien się przyjrzeć swojemu postępowaniu. Zanim zaczniemy wyciągać drzazgi z oczu innym. Nikt nikogo nie zmusza do datków w kościele, ale będziemy rozliczeni z tego, jak o kościół dbaliśmy. Nie traktujmy go gorzej niż warsztatu samochodowego. Jak nie z miłości do Boga, to ze zwykłej ludzkiej uczciwości powinniśmy o niego dbać. A gdy rzeczywiście spotkamy jakiegoś kapłana, który ma problem, módlmy się za niego. Gdy problem wykracza poza moralne zmagania, gdy popełnione zostało przestępstwo, ksiądz, tak jak każdy inny człowiek, powinien odpowiedzieć za to. Ale nie twórzmy legend tam, gdzie ich nie ma. I nie zapominajmy, że Kościół ma wielu wrogów. Na krytyce Kościoła można zarobić i wielu z tego korzysta. Nie każda gazeta mająca w tytule „fakty” pisze prawdę. Czasami podaje tylko mity i przekłamania. A odrobina sceptycyzmu, obiektywizmu i zwykłego logicznego myślenia nikomu jeszcze nie zaszkodziła.